مرتضی فرهادی



مرتضی فرهادی کمره‌ای (۱۴ بهمن ۱۳۲۳ در ملایر -)، استاد تمام حوزه مردم‌شناسی و جامعه‌شناسی دانشگاه علامه طباطبایی است که وی را به سبب پژوهش‌های متعدد در حوزه مردم‌شناسی، فرهنگ و علوم انسانی به ویژه در حوزه روستایی ایران[۱] و همچنین در حوزه مردم‌شناسی آینده[۲] می‌شناسند. فرهادی تنها محقق ایرانی است که صاحب

نظریه در زمینه توسعه بومی است.[۳] از وی تاکنون ۲ کتاب فرهنگ یاریگری در ایران و واره: نوعی تعاونی سنتی کهن و زنانه در ایران به ترتیب در دوره‌های سیزدهم و بیستم انتخاب کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان کتاب سال برگزیده شده‌اند.[۴]



شب مرتضی فرهادی از بهترین شبهای بخارا بود. سالن جای نشستن نداشت و بسیاری سرپا بودند. سخنان استاد و شرح تالیفاتش بسیار بر دل نشست. از تک نگاره های روستاها گفت و اینکه فرهنگ تعاون 7000 سال در ایران قدمت دارد. از اشعارش که تماما خطاب به یک کوه است. از واره گفت و فرهنگ یاری و تعاون در ایران و گفت با وجود مرگ
واره در ایران اما ساخت واره نمرده و نخواهد مرد. این روابط بین مردم هزارن سال قدمت دارد و باید به آنها پرداخت و کشفشان کرد. او از فرهنگ گفت و فرهنگ را گنجینه ای از آفرینندگیهای بشر توصیف کرد. امشب تولد این مرد بزرگ بود که خود را مجنون میداند و فاصله بین جنون و نبوغ را بسیار کم می داند. به نبوغ ایرانی اشاره کرد و از
خاطرات کارورزی اش در رشته روانشناسی در تیمارستانها تعریف کرد و می گفت حتی دیوانگان ایرانی بسیار باهوشند. از اعماق وجود او به ایران باور دارد و همه کتابهایش از اشعار تا کمره و آخرین اثرش صنعت و سنت همه به ایران و درک زوایای پنهان شناخت انسان بر می گردد. سخن استاد را آویزه گوش کنیم که "تنها راه رهایی، رسیدن به
خرد جمعی است و هیچکس تنهایی به بهشت نمی رود.